138و هر گونه بالا بردن صداى شعار و حمل پرچم و عكس و شعار و تظاهرات و راهپيمايى را مخالف با سكون و آرامش عبادى حج به حساب مىآورند و آن را بدعتى مىدانند كه ايرانيان بنا نهادهاند و بدعتگزاران را هم گمراه و اهل دوزخ مىشمرند!
حتى در صورت جلوگيرى از آن نيز، برائت ايرانيان اجرا شده است. حضور اين همه نفربر و نيروهاى ضدّ شورش در خيابانها مكّه و حتى عرفات و منا براى چيست؟ در ذهن زائران سؤال پيش مىآيد. خود مردم اين كشور هم با ديدن وضع نظامىِ شهر، متوجّه مسأله مىشوند، هر چند نگذارند ايرانيان در خيابانها و ميدانها آشكارا و بىمانع، صداى خويش را به برائت از شيطان بزرگ و اسرائيل و دشمنان اسلام و مسلمين برآورند.
روز عرفه، در آن صحراى معنويتبار و زير چادرها، كه منطقۀ وسيعى بلندگو كشى شده بود، سخنان حجةالاسلام والمسلمين رى شهرى و نيز پيام مفصّل مقام معظم رهبرى كه توسّط آيةاللّٰه جنّتى خوانده شد و ترجمۀ آنها به عربى، در جوّى آميخته از نگرانى از عكسالعمل سعوديها و شادى و رضايت از اداى تكليف، انجام گرفت و با اين تأسّف همراه بود كه چرا نبايد بتوان در سرزمين توحيد، از شرك مجسّم (آمريكا) برائت جست! يكى از حاضران كه پدر شهيد بود مىگفت: من با تكبير گفتنهايم با همۀ وجود احساس مىكردم كه كارى خداپسندانه و عبادت انجام مىدهم. مسلمانان ديگرى از غير ايران هم دوش به دوش ما در برنامه شركت داشتند. وقتى