113صورت دارد:

1- مى‌داند كفشى كه مانده، مالِ كسى است كه كفش او را برده، اگر از پيدا شدن صاحبش نااميد شود و يا پيدا كردن او برايش سخت باشد، مى‌تواند آن را به جاى كفش خودش بردارد، ولى اگر قيمت آن كفش بيشتر از قيمت كفش خودش باشد، و از پيدا شدن صاحبش نااميد شود، بايد، با اجازۀ حاكم شرع از طرف او صدقه بدهد.

2- احتمال مى‌دهد، كفشى كه مانده، مالِ كسى نيست كه كفش او را برده؛ اگر بردارد بايد صاحبش را پيدا كند و اگر از پيدا شدن او نااميد شد، از طرف وى به فقير صدقه بدهد (ولى بهتر است برندارد).