89تا پيش از روى كار آمدن اميرفعلى در سال 1995، در قطر انتخابات عمومى وجود نداشت و تشكيل احزاب سياسى و اتحاديههاى كارگرى نيز ممنوع بود. بدين ترتيب در كنار اختلاط قوا مىتوان از نوعى ديكتاتورى قبيلگى و سنتى نيز نام برد. اگر چه با روى كار آمدن امير فعلى «شيخ حمدبن خليفه آل ثانى» فارغالتحصيل دانشكدۀ نظامى انگلستان كه با كودتاى آرام، پدرش را بر كنار كرده و خود به قدرت رسيده است، برخى اقدامات محدود براى ايجاد اصلاحات ساختارى در قطر انجام گرفته است. به عنوان مثال مىتوان از تدوين قانون اساسى جديد نام برد كه در آن برگزارى انتخابات شوراى مركزى شهردارىها، دادن حق رأى به زنان، ايجاد شوراى مشورتى (مجلس) انتصابى توسط امير و كاهش سانسور در رسانهها تأكيد شده است.
قطر همانند ساير شيخنشينهاى خليج فارس كه پس از استقلال تحت سلطۀ انگلستان بودند، پس از استقلال نيز روابط خود را كماكان حفظ كرد. روابط نزديكى با قدرتهاى بزرگ به ويژه آمريكا دارد. خصوصاً پس از حمله عراق به كويت قطر به آمريكا بسيار نزديك شد تا جايى كه با امضاء موافقتنامهى همكارى دفاعى ميان دو كشور، آمريكا امكان دسترسى به پايگاههاى نظامى قطر را پيدا كرد. در اين توافقنامه هم چنين موضوع استقرار نيروهاى نظامى آمريكا و اجراى مانورهاى مشترك نظامى مطرح شده است. سرانجام پس از حمله آمريكا به عراق در سال 2003 و درخواست عربستان از آمريكا براى خارج كردن نيروها و پايگاههاى نظامىاش از خاك اين كشور، قطر به مركز اصلى فرماندهى و استقرار نيروهاى نظامى آمريكا در منطقه تبديل شد.