662- از كلمات مهربانانه و لطيف استفاده كند و از توبيخ و سرزنش پرهيز نمايد.
3- هنگام داشتن لحن توبيخى، خود را هم يكى از آنها بداند كه گاهى اسير نفس مىشود.
4- از ناحيه قدرت و يا خداى ناكرده خود برتر بينى با مردم سخن نگويد.
5- در جلسات عمومى آنها حتى الامكان شركت كند، در برگزارى دعاى توسل، كميل و يا ندبۀ آنها حضور پيدا كند و خود نيز همراه آنان به دعا و راز و نياز بپردازد و مقدارى از زمان را مستمع باشد.
6- اگر سخنرانى بعد از نماز است، در نماز جماعت، با مردم شركت كند.
7- بعد از سخنرانى، حتى الامكان براى فيض بردن از ذكر توسل و مرثيه خوانى بر اهل بيت(عليهم السلام) در جمع مردم حضور داشته باشد.
8- در صورت امكان، بعد از منبر، سريعاً محل را ترك نكند، بلكه مقدارى نشسته و ضمن اينكه استراحت مىكند، پاسخگوى سؤالات احتمالى مؤمنين باشد كه اين امور در ايجاد ارتباط دوستانه و اعتماد سازى متقابل بسيار مؤثر است.