193
1.مدّاحى با مرثيه خوانى تفاوت دارد!
با توجه به مطالب گذشته، اهميت ذكر مصائب بر همگان روشن شد. هر كارى را لوازمى است. معرفت كافى و كامل نسبت به مقام شامخ حجج الهى(عليهم السلام)، تسلط ويژه و خاص بر تاريخ اهلبيت(عليهم السلام)و شناخت كتب مقاتل و ارباب مقاتل و قدرت تشخيص صحيح از سقيم و تطهير و جداسازى آلودگىهاى اين بخش از حقايق عميق و ژرف آن، از لوازم لاينفك يك ذاكر مصيبت و مرثيهخوان مىباشد.
در گذشتهاى نه چندان دور، اين مسئوليت خطير فقط بر عهدۀ علماى دين و مراجع بزرگ بود و آنان نيز حق مطلب را به حق ادا مىكردند. مقتلخوانى كار شيخ عباس قمى و شيخ عباس تربتى و شيخ جعفر شوشترى و ديگر علماى دين به شمار مىرفت. نه تنها ايشان داراى آن لوازم بودند بلكه اهل دل و معرفت بودند، اگر چه ساده و بى آلايش مىخواندند ولى در پاى سخنان آنان مردم مثل ابر بهارى مىگريستند. به اندازه مىگفتند، بجا مىخواندند و درست و صحيح ياد مصائب اهل بيت(عليهم السلام) مىكردند. در محافل آنان اشك بود و ناله، نه همهمه و فرياد. آنجا سوختن بود و آب شدن و غش كردن نه نالهها و گريههاى ساختگى و مجلسگردانى. آنجا عشق بود و عاشق بود و معشوق حقيقى