186 ى
ا شهادت آن بزرگواران، مخصوصاً در محافلى كه افراد شركت كننده هرگز از لحاظ جسمى و روحى آمادگى شنيدن و يا عزادارى را ندارند جز كسر شأن و تحقير ائمۀ اطهار ثمر ديگرى ندارد.
در مجلسى كه مردم براى صرف غذا آمدهاند و هدفشان ميهمانى است و ميهمانان جز تماشاى مرثيه خوان كار ديگرى نمىكنند، خواندن مصائب سخت عاشورا، مخصوصاً ظهر عاشورا چه توجيهى مىتواند داشته باشد؟!!
اين قضيه يا برخاسته از كج سليقهگى آن مبلغ است و يا از كم معرفتى او نسبت به اهل بيت(عليهم السلام) سرچشمه گرفته و يا از مبتدى بودن او و مقلد بودنش در اين زمينه پرده برمىدارد و هر سۀ اين موارد براى مبلغ دينى نقص به شمار مىرود. مناسب است در چنين مجالس و محافلى، مبلغ بدون اطالۀ كلام در اين قسمت، با يك سلام و درود بر اهل بيت(عليهم السلام) و يا ذكر يك كرامت از ايشان محفل را ختم نمايد.
نقل صحيح كلمات ائمه(عليهم السلام)
كلماتى از اهل بيت(عليهم السلام) نقل شده است كه معنا و مفهوم آن را نمىفهميم و يا قدرت توضيح و تبيين صحيح براى مخاطب را نداريم. گاهى به كيفيتى نقل مىشود كه مخاطب، از آن، بىادبى امام را مىفهمد و براى او سؤال برانگيز است، مثلاً در قضيۀ حر بن يزيد رياحى بسيار شنيده مىشود كه ذاكرين و مداحان چنين مىگويند: حر جلو حضرت را گرفت: حضرت فرمود: «ثكلتْكَ امُّك؛ مادرت به عزايت بنشيند.» حرّ در جواب گفت: هر كس اسم مادرم را مىبرد اسم مادرش را مىبردم اما