143مشاهده شده برضد فتواى مجتهدى با شدت به مخالفت مىپردازند و چون اينگونه افراد معمولاً در حد اجتهاد نيستند و قدرت استنباط احكام را ندارند، مخالفت آنها جز تحقير خود در نزد مردم و تضعيف جايگاه علمى ايشان اثر ديگرى ندارد. علاوه بر اينكه از حدود وظيفۀ مبلّغ كه فقط رساندن فتوا به مردم است خارج شدهاند.
ب: تفكر در چگونگى طرح مسأله
افرادى در مجالس و محافل شركت مىكنند كه شايد قبل از آن هرگز شركت نكرده باشند و يا كمتر در محافل دينى حضور يافته باشند و بعد از آن هم شايد يا فرصت شركت نداشته و يا كمتر شركت كنند، به همين جهت مبلغ احكام دين قبل از ورود به بحث بايد بداند چه مسألهاى را مىخواهد بگويد؟ و اين مسأله چه پيش نيازهايى دارد؟ از چه مقدماتى استفاده كند تا اين مسأله بهتر و كاملتر در ذهن مخاطب قرار گيرد؟
بيان هر مسأله نياز به مقدمهاى براى ورود به بحث و بعد از آن ذىالمقدمه و در آخر نتيجهگيرى است و چون هر مسألهاى مىتواند فروعات و شاخههاى مختلفى داشته باشد، بايد نسبت به آن موارد نيز اشارهاى بشود تا مخاطبين فروع گوناگون را با يكديگر اشتباه نكنند.
شروع ذكر مسأله مىتواند با طرح يك سؤال فقهى و تبيين آن باشد و يا اينكه با ذكر يك مثال از مسائل روزمره و پاسخ آن صورت پذيرد.
ج: تكيه بر مسائل متفق عليه و پرهيز از بيان اختلافات
در هر جلسهاى كه مبلغ مشغول سخن گفتن است افراد زيادى وجود دارند كه مقلد مجتهدين مختلف هستند. ممكن است در يك