207
فصل دهم:در اخبارى كه متعلق است به حجرۀ شريفه
كه حاوى قبور متبرّكه است و صفت قبور منوره 1 مطهره و حائزى كه داير است بر حجرۀ منيفه.
بدان كه به كرّات مذكور شد كه مدفن رسول - صلىاللّٰه عليه وآله وسلم - در خانۀ عايشه بود و اين خانه را گفتهاند كه عرضش مقدار شش گز بود و سمكش يعنى بالا تا پايان او ميان هشت گز و نه گز و گفتهاند كه يكى [71 - ب] يا دو در داشت و از عايشه منقول است كه لايزال در آن خانه مىبودم تا آنكه عمر در آن خانه مدفون شد بعد از آن دائم جامههاى خود را مُحافظت مىنمودم يعنى در تستر 2 مىكوشيدم تا آنكه ميان خود و ميان قبور شريفه ديوارى بنا كردم. و مروى شده است كه مردم از خاك پاك قبور شريفه مىگرفتند پس عايشه فرمود كه ديوارى زدند بعد از آن از سوراخى كه در ديوار بود خاك مىگرفتند. آن را نيز امر كرد كه سد كنند و مروى شده است كه آن خانه كه مدفن شريف است لايزال مكشوف بود تا آنكه عمر بن عبدالعزيز در خلافت وليد، حايطى بر آن بنا كرد و آن حايط مدوّر بود و مربع نساخت تا كه مشابه كعبه نشود و مردم آن را قبله نسازند و در صحيح از هشام بن عروه منقول است كه از پدر خود عروه روايت كرد كه در آن زمان كه حايط ساقط شد شروع كردند در بناى آن و در آن وقت قدمها از موضع اساس ظاهر شد و مردم در فزع شدند و گمان بردند كه قدمهاى مُبارك رسول است - صلىاللّٰه عليه وآله