91 سفرنامه‌اى شيرين و پرماجرا

عزم زيارت

خان زاد [خانه‌زاد] بعد از استيذان و مرخّصى از خاك پاى مبارك «همايون أعلا»، حقير در بيست و دوّم ماه شعبان 96 [1296ه‍ . ق.] به عزم زيارت «بيت اللّٰه الحرام»، [از دار الخلافه طهران] بيرون رفت و در چهاردهم جمادى الأُخرى [الثانيه]، 97 [1297] به [اين پايتخت] «طهران» بازگشت نمود، [و مناسب ديد كه مجملى از] آنچه [ديده و فهميده براى آگاهى و دستور العمل قاصدين زيارت خانۀ خدا به عرض عامّه اهل مملكت برساند] در عرض مدّت ده ماه سفر ديد، از قرارى است كه به عرض مى‌رساند:

از طهران تا خانقين:

از [دار الخلافه] «طهران» الى [تا] سرحدّ «خانقين»، بعضى رباطات ¹ معتبره، و پل‌هاى عالى [ممتاز]، در عرض راه ديد كه، در قديم [الأيام] مردمان بزرگ خير انديش [بنا نهاده‌اند كه مايۀ آسايش و رفاهيت زوار و مسافرين و قوافل بوده باشد] براى آسايش و رفاهيّت خاطر زوّار و مسافرين ساخته‌اند، و اكثر آنها به مرور زمان خراب شده و بعضى در شرف انهدام است. و كنون [اكنون] به مخارج جزوى، همۀ آنها