136
جَرَت الرِّياحُ عَلي رُسُوم دِيارِهمْ
فَكَانّما كانُوا عَلي ميعاد
بادها بر آثار و سرزمين سكونت آنها وزيدن گرفت (و چيزى جز صداى باد در ميان قصر آنها به گوش نمىرسد) گويا آنها همگى وعدهگاهى داشتند كه به سوى آن وعدهگاه شتافتهاند.
امام على(ع) فرمود:
چرا اين آيۀ قرآن را (كه دربارۀ فرعونيان است) نخواندى كه مىفرمايد: چه بسيار باغها و چشمهها و زراعتها و كاخهاى جالب (و زيبا) و گران قيمت و نعمتهاى فراوان ديگرى كه در آنها غرق بودند، از خود به جاى گذاشتند و رفتند، اين چنين بود ماجراى آنها و ما اينها را ميراث براى اقوام ديگرى قرار داديم، نه آسمان بر آنها گريست و نه زمين و نه آنها مهلت داده شدند. 1
در بيانى هم آمده كه آن حضرت اضافه كردهاند:
إنَّ هَؤلاء كانُوا وارِثينَ فَأصْبَحوا مَورُوثينَ، إنَّ هَؤلاء لَمْ يَشْكُرُوا النِّعمَةَ فَسُلِبُوا دُنياهُم بِالْمَعصِيَةِ، إيّاكُم وَ كُفْرَ النِّعَمِ، لاتَحُلَّ بِكُمُ النِّقَمُ. 2
آنها وارثان حكومت و پادشاهى شدند، كه آن را از ديگران به ارث برده بودند، امّا آنها شكر اين نعمت را انجام ندادند و به گناه و