73
سخنگويان بىعمل
أَ تَأْمُرُونَ النّٰاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ وَ أَنْتُمْ تَتْلُونَ الْكِتٰابَ أَ فَلاٰ تَعْقِلُونَ (بقره: 44)
آيا مردم را به نيكى فرمان مىدهيد و خود را فراموش مىكنيد، در حالى كه شما كتاب [آسمانى] را مىخوانيد، پس آيا تعقل نمىكنيد؟
اين آيه، يهوديان را توبيخ مىكند كه چرا مردم را به كارهاى خوب فرمان مىدهند و خود به آنها عمل نمىكنند و نيز بهطور غيرمستقيم، مسلمانان را از چنين عادت ناشايستى بازمىدارد. خداوند، در جاى ديگر، حتى مؤمنانى را كه به گفتههايشان عمل نمىكنند، به شدت توبيخ مىكند و به صراحت مىفرمايد:
يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مٰا لاٰ تَفْعَلُونَ * كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللّٰهِ أَنْ تَقُولُوا مٰا لاٰ تَفْعَلُونَ (صف: 2 و 3)
اى مؤمنان، چرا سخنانى مىگوييد كه به كارشان نمىبنديد؟ نزد خدا بسيار موجب خشم است كه سخنى را بگوييد كه عمل نمىكنيد.
اين آيه انسانى را كه با آگاهى از پستى و زشتى عملى، از آن پرهيز نمىكند و فقط ديگران را از آن برحذر مىدارد و خود به بيراهه مىرود، نكوهش مىكند. افزون بر آيات قرآن، امامان معصوم: اين