180است، چنان كه خواجه عبدالله انصارى مى‌گويد :

اى قادرى كه خدايى را سزايى، جان ما را صفاى خود ده و دل ما را هواى خود ده و چشم ما را رضاى خود ده و ما را آن ده كه آن بِه و مگذار ما را به «كه» و «چه». ¹

آنگاه كه آدميان با حلاوت نماز خود را در پيشگاه خدا حاضر بينند و زمزمۀ «به چشم دل خدا را بين، خدا را، كه با ما لطف‌ها دارد نهانى» ² سر دهند، خدامحورى بر جامعه حاكم مى‌شود و همگان به سوى رشد و سعادت ره مى‌پيمايند. نماز، در حقيقت تجلى حضور نقص مطلق و بى‌نهايت ضعيف و فقير، در برابر كمال نامتناهى و بى‌نهايت غنى است كه راهبر روح انسان به كمال مطلق خواهد شد.

نردبان آسمان است اين كلام

مولوى

نماز، طهارت جان

آينه صاف بايد تا رو به تو نمايد آينه را جلا ده يعنى صفا طلب كن ⁴

در آموزه‌هاى دينى آمده است كه خداوند زيباست و زيبايى را