137
نكتهها:
در آيهى 12 خوانديم كه منافقان و بيمار دلان وعدههاى پيامبر را فريب ناميدند، ولى در اين آيه مؤمنان، اين وعدهها را واقعى و صادق مىدانند.
در دو آيه قبل بيان شد كه گروهى از افراد سست ايمان آرزو داشتند هنگام حملهى دشمن، در مناطق دور از جبهه بودند، ولى در اين آيه مىفرمايد: مؤمنان با ديدن دشمن، به ايمان و تسليمشان در برابر خدا افزوده مىشود.
پيامها:
1- ايمان، عامل قدرت است. «رَأَ الْمُؤْمِنُونَ الْأَحْزٰابَ قٰالُوا...»
2- منافقان، دشمنى را كه حضور ندارد، حاضر مىپندارند؛ «يَحْسَبُونَ الْأَحْزٰابَ لَمْ يَذْهَبُوا» ولى مؤمنان، دشمنان موجود و مهاجم را ناچيز مىشمرند. «وَ لَمّٰا رَأَ الْمُؤْمِنُونَ ... - هٰذٰا مٰا وَعَدَنَا اللّٰهُ »
3- هجوم دشمنان متّحد، براى مؤمن غير منتظره نيست.
«هٰذٰا مٰا وَعَدَنَا اللّٰهُ »
4- سخن رسول خدا، همان سخن خداست. «وَعَدَنَا اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ »
5 - پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مسلمانان را از وقوع جنگ احزاب باخبر نموده بود. «هٰذٰا مٰا وَعَدَنَا اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ »
6- مؤمنان، تحقّق وعدههاى خدا و رسولش را حتمى مىدانند. «وَعَدَنَا اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ - صَدَقَ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ »
7- جبهه و جنگ براى مؤمن، بستر رشد و ترقّى است.