45ناگفته نماند كه «امام» و «ائمه» به مفهوم لغوى، دربارۀ پيشوايان ضلال و گمراه نيز كاربرد دارد كه با اين مفهوم خارج از بحث فعلى ما مى‌باشد؛ مانند آيۀ: فَقٰاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ ¹وَ جَعَلْنٰاهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النّٰارِ ²

1 - شأن و منزلت امامت

چنانكه از آيات قرآن و روايات معصومين عليهم السلام به‌دست مى‌آيد، امامتِ حق بزرگترين موهِبتى است كه خداوند به جمعى از بندگان خالص و برگزيدۀ خود عطا كرده و اين منصب در شرايط خاص ويژه‌اى قابل دسترسى و تحقّق مى‌باشد. «صبر» و «يقين» دو عنصر اساسى اين شرايط‌اند؛ همانگونه كه از آيۀ كريمۀ: وَ جَعَلْنٰا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنٰا لَمّٰا صَبَرُوا وَ كٰانُوا بِآيٰاتِنٰا يُوقِنُونَ ³ اشاره دارد.

صبر و استقامت در انجام رسالت و مسؤوليت كه ثمرۀ يقين به آيات الهى و مشهود عينى حقايق است. هرگاه ايمان و يقين با مراتب عاليه‌اش براى انسان حاصل آمد، بى‌شك در برابر شدايد و مصايب، آزار دشمنان و ناملايمات راه، در برابر سستى و پيمان شكنى همراهان و ياران نيمه‌راه، صابر و شكيبا خواهد بود و بار تعهد و مسؤوليّت را با قلب و قدمى استوار بدوش خواهد كشيد. خداوند، پيامبران «اولواالعزم» را اسوۀ صبر و پايدارى دانسته و پيغمبر گرامى اسلام را بر تأسى به آنان در صبر و