255 من آيد، در قيامت او را شفاعت كنم.»

خصال صدوق از على عليه السلام نقل كرده كه: «هرگاه رهسپار خانۀ خدا شديد، حج را به زيارت رسول‌اللّٰه تمام كنيد؛ زيرا ترك آن جفا است و بدين مأمور شده‌ايد و نيز زيارت قبورى كه خداوند حق آنها را بر شما لازم نموده و به زيارتشان توصيه فرموده است و در كنار آن قبرها از خداوند روزى طلبيد؛ «أتِمُّوا بِرَسُولِ‌اللّٰهِ اذٰا خَرَجْتُمْ الىٰ بَيْتِ‌اللّٰهِ فَاِنَّ تَرْكَهُ جَفاٰءٌ وَ بِذٰلِكَ امِرْتُمْ وَ اتِمُّوا بِالْقُبُورِ الَّتي الْزَمَكُمُ اللّٰهُ حَقَّهاٰ وَ زِياٰرَتَهاٰ وَ اطْلُبُوا عِنْدَهٰا الرِّزْقَ». ¹

با همين مضامين، در منابع اهل سنت، روايات فراوانى آمده است؛ از جمله صاحب كتاب «انوار الحُجّاج فى اسرار الحِجاج» از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل كرده كه فرمود: «مَنْ زٰارَ قَبْري وَجَبَ لَهُ شَفاٰعَتي» ²؛ «كسى كه قبر مرا زيارت كند شفاعت من براى وى واجب آيد.» و نيز آورده است كه فرمود: «مَنْ زٰارَني بَعْدَ مَوْتي فَكَأنَّماٰ زٰارَني حيّاً» ³؛ «آن كس كه مرا پس از مرگ زيارت كند گويى در زندگى زيارتم نموده است.»

شاعر عرب در اين باب چنين سروده است:

مَن زارَ قبرَ محمد نالَ الشفاعَة في غَدِ