253تأثير ديگرى دارد. و براى رسالتداران اسلام در هر عصر و هر نسل، درس ديندارى و سرمشق جهاد و استقامت است؛ به ويژه عالمان دين و طلايهداران دعوت كه با نشيب و فراز اين راه روبرو هستند.
پاسدارى از فرهنگ و ارزشها
خلاصۀ سخن اين كه: هر مسجد و محرابى، مأذنه و منبرى، مزار و مقبرهاى، نوشته يا كتيبهاى، در حقيقت گنجينۀ فرهنگ و تاريخ اعتقادى، اجتماعى، سياسى و نظامى اسلام است كه بايد احيا شود و فراموش نگردد. متأسفانه بسيارى از اين آثار قربانى تسامح و تساهل و تعصب كور و كجانديشىها و بىدرايتىها شده است، تا آنجا كه حتّى كلمۀ يادبودى از آنها برجاى نمانده است در حالى كه پيشينيان در حفظ آن اهتمام بليغ داشته و در طول تاريخ يكهزار و چهارصدساله اسلام، آثار متبركه را از حريم حوادث دور نگهداشتهاند و اين بايد براى ديگران سرمشق باشد؛ چرا كه در تمام كشورها و ميان همۀ ملتها حفظ آثار تاريخى يا اعتقادى به مفهوم پاسدارى از فرهنگ و سنت و كيان يك كشور و ملت است و لذا در حفظ آنها مىكوشند. و ما امت مسلمان، كه از فرهنگ غنى و جاودانه اسلام و تاريخ مستند و صحيح آن برخورداريم و بار رسالت هدايت ساير مردم جهان را بر دوش مىكشيم، بيش از هر كس بايد در حفظ و حراست آثار اسلامى و مبانى فرهنگى آن بكوشيم و بدور از تعصبات و خرافات و با واقعنگرى و انصاف در حفظ و حراست آن همدست و همداستان باشيم. با همين فلسفه است كه بيت عتيق (كعبه) و ساير مشاعر و اعلام و معالم حرمين بايد ماندگار باشد، تا بانگ بلند توحيد و مأذنه ايمان و عَلَم اسلام برافراشته بماند و ميراث معنوى پيامبران و فرهنگ موحدان را از آدم