190 «آنان كه كافر شدند مانع مسجد الحرام مى‌شوند، آنجا كه براى همه؛ اعم از مُواطن ومهاجر يكسان قرار داده‌ايم».

اين آيه در بارۀ قريش نازل شده كه مانع آمدن پيامبر به مكه بودند. ¹آيۀ ديگر قرآن با لحن كوبنده و تهديد آميز، كسانى را كه مانع از ورود به مسجد الحرام مى‌شدند، مورد نكوهش قرار داده است وولايت كعبه را شايسته آنان ندانسته وآن را ويژۀ پرهيزكاران مى‌داند:

وَ مٰا لَهُمْ أَلاّٰ يُعَذِّبَهُمُ اللّٰهُ وَ هُمْ يَصُدُّونَ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ وَ مٰا كٰانُوا أَوْلِيٰاءَهُ إِنْ أَوْلِيٰاؤُهُ إِلاَّ الْمُتَّقُونَ ² «آنها چه دارند كه خدا عذابشان نكند در حالى كه مانع از (ورود مسلمين به) مسجد الحرام مى‌شوند، در حالى كه ولايت و تصدى امر مسجد الحرام، حقّ آنها نيست. اوليا و سر پرستان آن جز پرهيز كاران نيستند».

اگر مسلمانان جهان بايد سرزمين آزادى داشته باشند تا در آنجا هم به عبادت دسته جمعى بپردازند و هم مسائل مشترك خود را مطرح كنند و بيم و هراسى از طرح مسائل و مشكلات جهان اسلام نداشته باشند، اين سرزمين همان سرزمين حرم و ام القراى اسلامى است و كسى نبايد اين حق را از آنان سلب كند.

بخشى از احكام حرم :

حرم به لحاظ موقعيت معنوى خاص خود، احكام ويژه‌اى دارد كه ديگر اماكن زمين فاقد آنند و از اين بابت نيز بر تمام امكنۀ مقدسۀ عالم