92 وَ يَقُولُ: وَيْلٌ لهؤلاَءِ الْقَوْمِ إذَا كانَ خَصْمُهُمْ جَدَّكَ. .

كودكم را بياوريد تا وداعش كنم. حضرت او را مى بوسيد و مى فرمود : بدا به حال اين قوم، آنگاه كه جدّ تو با ايشان مخاصمه كند.

على اصغر در آغوش حضرت بود كه حرملۀ بن كاهل تيرى افكند و گلوى او را دريد . امام(ع) خون او را به كف دست گرفت، چون پر شد ، به آسمان افشاند و فرمود: «خدايا چنانچه اينك پيروزى ما مقدر نيست، آن را بهترين توشۀ ما بساز.»

علامۀ مجلسى مى‌افزايد امام حسين(ع) فرمودند:

«هَوَّنَ عَلَىَّ مَا نَزَلَ بِى انَّهُ بِعَيْنِ اللهِ»

هر مصيبتى را كه بر من فرود آمده ، از اين كه در محضر خداست، آسان مى‌كند.

امام باقر(ع) فرمود :

از آن خون كه بر آسمان افشاند، قطره‌اى به زمين برنگشت. ¹ موضوع پيشنهادى :

1- عالم محضر خداست.

2- على اصغر ، سند مظلوميت امام حسين(ع)