137 ثابت از كلك تو بر صفحه و دفتر هر دم بهر ارباب هنر شهد وفا مىريزد
***
حاصل عمر ز خود بى خبران آه بود
غافل از مور مشو گرچه سليمان باشى كه زهر ذره بهدرگاه خدا راه بود