92خود را به ناحق همواره برتر از ديگران مىشمارند.
برخى ديگر به نام عزت نفس، از ابهامها و پرسشهاى علمى خود سرباز مىزنند و تصور مىكنند با پرسوجوى علمى، ضعف دانستههاى آنان آشكار مىشود و نزد ديگران كوچك خواهند شد. در حالى كه اعتراف به ندانستن، نشانه كرامت نفس است و سعى بر كسب دانش، كرامت والا است؛ زيرا با نپرسيدن، آدمى در نادانى باقى مىماند و از ارزش او كاسته مىشود. به تعبير سعدى:
بپرس هر چه ندانى كه ذُلّ پرسيدن
دليل راه تو باشد به عزِِِّ دانايى
بعضى براى رفع فقر، به هر راهى روى مىآورند؛ در حالى كه انسان نبايد زير بار خواهش و ذلت برود و با هراس از فرداى ذلتبار، امروز خود را به خوارى بيفكند؛ چنانكه حضرت على(ع) مىفرمايد: «اَلنّاسُ مِنْ خَوْفِ الذُّلِّ فِى ذُلٍّ» 1؛ «مردم از ترس خوارى، خود را به خوارى مىافكنند».
همچنين، داشتن عزت نفس، دليل كار نكردن نيست. انسانى كه براى رفع نيازهاى خود و خانوادهاش مىكوشد، نزد خداى متعال بسيار ارجمند است و پاداش بزرگ دارد. پس نبايد پنداشت كه پوشيدن لباس كار، ذلت است. آدمى با كار كردن مجبور نيست دست خود را به سوى ديگران دراز كند، بلكه دست افتادگان را نيز مىتواند بگيرد.
شخص كريم، حكيم و هوشيار است. او انسانى متعادل است و مىكوشد