132حارث به دهكده موته كه رسيد شُرَحبِيل بن عمرو او را دستگير كرد و گردن زد. اين كار بر رسول خدا(ص) سخت آمد و در جمادى الاولى سال هشتم هجرى سپاهى متشكل از سه هزار نفر به فرماندهى جعفر بن ابى‌طالب و معاونت زيد بن حارثه و عبدالله بن رَواحه بسيج كرد. پس از اقامه نماز ظهر در اردوگاه جُرْف در شمال شهر مدينه حاضر شد و به نوشته يعقوبى 65/3، شرح الاخبار 206/3، تلخيص الشافى 227/2 و اعلام الورى 102/ جعفر بن ابى‌طالب را به‌عنوان فرمانده سپاه معرفى كرد و مقرّر فرمود اگر او كشته شود زيد بن حارثه فرمانده باشد و اگر او نيز كشته شد عبدالله بن رَواحه فرمانده باشد و اگر وى نيز كشته شود مسلمانان فردى را به عنوان فرمانده انتخاب كنند.

سپس سپاه اسلام را تا ثنية الوداع مشايعت كرد و در آن‌جا در حالى‌كه مجاهدان اسلام دور حضرت حلقه زده بودند، به روايت واقدى 757/2 خطبه بسيار مهم ذيل را در باره رعايت مسائل و قوانين جنگ بيان كرد: «شما را به پرهيزكارى و نيكى به مسلمانان كه همراهتان هستند سفارش مى‌كنم. به نام خدا در راه خدا به پيكار بپردازيد. با كسى نبرد كنيد كه به خدا كفر مى‌ورزد. خيانت نكنيد، مكر نورزيد و زنان و كودكان شيرخوار و پيران فرتوت را نكشيد. درختان را از جاى نكنيد و خانه‌ها را ويران نكنيد. وقتى با دشمنان مشرك برخورد كرديد به يكى از سه چيز آنان را فرا خوانيد؛ نخست به پذيرش اسلام دعوت كنيد، اگر نپذيرفتند به پرداخت جزيه فرا خوانيد و اگر قبول نكردند از خداوند يارى جوييد و با آنان به نبرد برخيزيد».