135هجرت مىكردند.
وجوب هجرت تا فتح مكه در سال هشتم هجرت ادامه داشت و باب هجرت مفتوح بود. اما وقتى كه مكه فتح شد هجرت هم به پايان رسيد، به روايت احمد حنبل 468/3 و كلينى 443/5 رسول خدا(ص) فرمود:
«لا هِجْرَةَ بَعْدَ الْفَتْح».
پس از فتح مكه ديگر هجرت نيست.
به همين لحاظ كسانى كه مانند امويان بعد از فتح مكه به مدينه آمدند مهاجر محسوب نمىشدند. پس از هجرت بازگشت به مكه نيز بدون ضرورت و اجازه پيامبر بسيار قبيح و زشت تلقى مىشد تا آنجا كه اگر كسى چنين مىكرد به شدت سرزنش شده و نوعى رويكرد به كفر محسوب مىگرديد و آن را « التَعَرُّبُ بَعْدَ الْهِجْرَة » مىگفتند. تعرّب بعد از هجرت گرچه بيشتر ظهور در بازگشت به صحرا و باديه و گرايش به فرهنگ بدويت و جاهليت داشت ليكن بازگشت به مكه نيز نوعى تعرّب بعد از هجرت بهحساب مىآمد. البته وجوب هجرت و شدت آن بيشتر متوجه مسلمانان مكه بود، آن هم در سالهاى نخست هجرت. بعدها برخى قبايل اطراف مدينه كه مسلمان مىشدند با اجازه رسول خدا در سرزمين خود مىماندند. به روايت تهذيب الكمال 284/4 پيامبر به برخى از آنان مىفرمود:
«حَيْثُ مَا كُنْتُمْ اتَّقَيْتُمُ اللهَ لَمْ يَلِتْكُمْ مِنْ أَعْمَالِكُمْ شَيْئاً».
در هر كجا كه هستيد اگر تقوا پيشه كنيد چيزى از اعمالتان كاسته نخواهد شد.