88آنچه بر ما واجب است، اين است كه وقتى كسانى را در حال ترك امر به معروف مىبينيم، خودمان امر به معروف كنيم و به همينسان از منكرات ابراز انزجار نماييم. اين را بايد بسان يك اصل بياموزيم؛ زيرا مشاهده مىشود كه بسيارى از مردم در فهم و تطبيق آن اشتباه مىكنند. نكته مهم اين است كه وقتى گفتهها و كارهاى ناپسند به ما گزارش مىشود، همه را بىدرنگ نپذيريم تا زمانى كه به چشم خود آن منكرات را مشاهده كنيم يا مؤمن پرهيزكارى كه به گزاف سخن نمىگويد و جز حق بر زبان نمىراند، به ما خبر بدهد؛ زيرا حسن ظنّ به مسلمان، لازم است.
امروزه بدگويى مردم از يكديگر بسيار رايج شده و مردم در اينباره، متساهل و بىمبالات شدهاند و امانت و راستى از ميان مردم رخت بر بسته است. مردم از كسى خرسندند كه با خواهشهاى نفسانىشان حتى اگر خدا نپسندد، موافق باشد و بد نزد آنها كسى است كه با آنها مخالفت كند؛ هر چند بندهاى صالح باشد. لذا مىبينيم كسانى را مىستايند كه هرگز سزاوار ستايش نيستند؛ فقط به اين دليل كه با آنان موافقند و در برابر باطل سكوت مىكنند و نيز هر كسى را كه با آنان همسو نباشد و براى دين آنان دلسوزى كند و اندرزشان دهد، مورد نكوهش و بدگويى قرار مىدهند.
بيشتر مردم اين زمانه اين گونهاند؛ بهجز كسانى كه خدا آنان را از درافتادن به بدىها حفظ كرده است. لذا احتياط و دورانديشى و هوشيارى در همه امور لازم است. اهل اين روزگار، از حق به دورند؛