49 مريم» ¹؛ «آن‌گونه كه مسيحيان از عيسى تمجيد مى‌كردند، مرا ستايش نكنيد».

معناى حديث اين است كه ستايش و ثناى پيامبر در غير موارد گفته شده و بدون افراط در اين كار، عملى پسنديده است؛ وگرنه معناى حديث، نهى از هرگونه ستايش پيامبر مى‌شد و روشن است كه جاهل‌ترين مسلمانان نيز معتقد به چنين چيزى نيستند؛ چرا كه خود خداى تعالى از پيامبر تجليل نموده و در قرآن نيز ما را امر كرده است تا به بهترين شكل، آن حضرت را گرامى بداريم. ازاين‌رو ما وظيفه داريم كسى را كه خدا بزرگ داشته و به بزرگداشت او فرمان داده است، بزرگ بداريم. البته در اين ميان نبايد آن حضرت را با صفات ربوبيت وصف كنيم و به گفته شاعر:

دع ما ادعته النصارى فى نبيهم واحكم بما شئت مدحا فيه واحتكم
²

آنچه را نصارا در حق پيامبران گفتند، به كنارى بنه و هر مدحى كه مى‌خواهى، در حق پيامبر بر زبان آر.

بزرگداشت پيامبر، بدون نسبت دادن صفات ربوبى به آن حضرت نه تنها شرك و كفر نيست، بلكه از بزرگ‌ترين طاعات و عبادات