31 دشمنى و كينه باشد؛ اما علماى راسخ و مبلغان صادق و نويسندگان اهل اخلاص، از اين امور به دورند؛ چرا كه سنت الهى در ميان بشر اين است كه ديدگاههاى متفاوت و ناهمگون داشته باشند: ( وَ لَوْ شٰاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النّٰاسَ أُمَّةً وٰاحِدَةً وَ لاٰ يَزٰالُونَ مُخْتَلِفِينَ (118)
إِلاّٰ مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَ لِذٰلِكَ خَلَقَهُمْ )؛ «و اگر پروردگارت مىخواست، همه مردم را يك امت مىكرد؛ ولى همواره در اختلاف خواهند بود. مگر كسانى كه پروردگار تو به آنها رحم كرده و براى همين آنها را آفريده است». (هود: 118 و 119) فقها و علما و مبلغان پديدهاى جدا از مردم نيستند و سنت الهى ياد شده، بر آنان هم جارى است. بههرحال، ديدگاهها متفاوت، ادله مختلف و استنتاجها ناهمگون است و ازاينرو، اختلاف نظر، امرى جايز و تمام ديدگاهها محترم است. هر گاه رأى مجتهدى مطابق با واقع باشد، براى او دو پاداش خواهد بود و هرگاه مخالف با واقع افتد، يك اجر نصيب او مىشود.
او در ادامه افزود:
يكى از نشانههاى رشد و كمال و پختگى اين است كه وقتى با كسى در مسئلهاى اختلاف نظر داريد، اين اختلاف باعث نشود تا كينه او را به دل بگيريد يا زبان به بدگويى و تهمت باز كنيد. اين از گناهان است كه يك نويسندۀ مغرض يا خواننده يا