93 كَرُمَتْ عَلَيْهِ نَفْسُهُ لَمْ يُهِنْهَا بِالْمَعْصِيَةِ »؛ «كسى كه نفس خويش را گرامى مى‌دارد، آن را با گناه خوار نمى‌سازد».

همچنين مى‌فرمايد:

العارِفُ مَن عَرَفَ نَفسَهُ فَاَعْتَقَها و نَزَّهها عَن كُلِّ ما يُبعِدُها و يُوبِقُها. ¹

عارف كسى است كه روح خود را بشناسد و آن را آزاد كند و آن را از هر چيزى كه موجب دورى از [كمال] و مايه هلاك مى‌گردد، پاك سازد.

بنابراين، شخصيت‌شناسى و توجه داشتن به كرامت انسان از عوامل بازدارندۀ گناهان است. اگر آدمى خود را بشناسد و از جايگاه ممتازش آگاه شود، به اين سفارش حضرت امير(ع) عمل مى‌كند:

إِنَّهُ لَيْسَ لأَنْفُسِكُمْ ثَمَنٌ إِلاَّ الْجَنَّةَ فَلا تَبِيعُوهَا إِلاَّ بِهَا. ²

و بدانيد كه جان شما هيچ بهايى، جز بهشت ندارد پس به كمتر از آن نفروشيد.

7. خردورزى

خردورزى از ويژگى ملكوتى انسان است. روح الهى دميده در كالبد زمينى، با هدايت عقل به كمال ميرسد، اما اگر آدمى به