87 بَيْنَهٰا وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً (آل عمران: 30)

روز قيامت، روزى است كه هر كس آنچه را از كار نيك انجام داده، حاضر ميبيند و آرزو ميكند ميان او و آنچه از اعمال بد انجام داده، فاصله زمانى زيادى باشد.

كسى كه به معاد ايمان دارد و ميداند كه به همه اعمال ريز و درشت او در روز حساب رسيدگى مى‌كنند، مراقب رفتار و كردار خود خواهد بود. خداوند متعال ميفرمايد:

وَ اتَّقُوا يَوْماً لاٰ تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً وَ لاٰ يُقْبَلُ مِنْهٰا شَفٰاعَةٌ وَ لاٰ يُؤْخَذُ مِنْهٰا عَدْلٌ وَ لاٰ هُمْ يُنْصَرُونَ (بقره: 48)

بپرهيز از روزى كه هيچ كس به جاى ديگرى جزا داده نميشود و نه شفاعت و نه غرامت و بدلى از او پذيرفته ميشود و نه كسى به يارى او ميآيد.

امام على(ع) نيز بر يادآورى رستاخيز تأكيد مى‌فرمايد:

وَ لَنْ تَحْكُم ذلِكَ مِنْ نَفْسِكَ حَتّى تُكثِرَ هُمُومَكَ بِذِكْرِ الْمَعادِ إِلى رَبِّكَ. ¹

هرگز بر خويشتن حاكم نخواهى بود؛ جز اينكه فراوان به ياد قيامت و بازگشت به سوى پروردگار باشى.

بنابراين، ايمان به معاد و دريافت كيفر و پاداش اعمال در پرورش