84ترسيده و نفس خود را از هوس گناه بازداشته است. ¹

همچنين در گفتار ديگرى مى‌فرمايد: «چنان از خدا بترس كه گويا خدا را ميبينى و اگر تو او را نميبينى، او تو او را ميبيند». ²

اگر آدمى به راستى بر اين باور باشد كه خدا او را هنگام گناه كردن ديده است، چگونه ميتواند اين شرمسارى را از خود دور سازد.

گيرم كه تو از سر گنه درگذرى زان شرم كه ديدى كه چه كردم چه كنم

سخن ديگر آن حضرت نيز در اين‌باره، بسيار تكان‌دهنده است: «

العَجَبُ مِمَّن يَخافُ العِقابَ فَلَمْ يَكُفَّ » ³؛ «شگفتا! از كسى كه از عذاب الهى ميترسد، ولى از گناه خوددارى نميكند!»

براى خداترسى، آدمى در آيات قرآنى بايد تدبّر كند. درون‌مايه اين آيات، هشدار و تحذير است: سَنَفْرُغُ لَكُمْ أَيُّهَ الثَّقَلاٰنِ؛ «[اى گروه انس و جن] به زودى به حساب كار شما خواهيم پرداخت.» (الرحمن: 31)

و يا در آيهاى ديگر آمده:

اِعْمَلُوا مٰا شِئْتُمْ إِنَّهُ بِمٰا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ (فصلت: 40)

امروز به اختيار خود هر چه ميخواهيد انجام دهيد كه خدا به همه اعمال شما آگاه است.

اين روايت‌ها نيز چنين درون‌مايه‌اى دارند: