109محيط باشد. ابوحامد محمد بن غزالى طوسى در اين باره مىگويد:
بهدرستى كه اخلاق نيكوى انسان يا فطرى و موروثى اوست يا با عادت به كارهاى خوب به دست مىآيد يا با نگاه كردن به رفتارهاى انسانهاى خوب و نيكرفتار و همنشينى با آنان كسب مىشود؛ زيرا طبع انسان، از طبع همنشين، خير و شر، هر دو را كسب مىكند. 1
امام على(ع) در نامهاى ارزشمند و راهگشا چنين مىفرمايد:
وَ احذَر صَحابَةَ مَن يَفيلُ رَأيُهُ و يُنكَرُ عَمَلُه فَاِنَّ الصّاحِبَ مُعتَبَرٌ بِصاحِبِه. 2
از رفاقت با كسانى كه افكارشان خطا و اعمالشان ناپسند است، برحذر باش؛ زيرا آدمى به راه و روش رفيق خو مىگيرد و به افكار وى معتاد مىشود.
امام صادق(ع) نيز مىفرمايد:
من يَصحَبْ صاحِبَ السّوءِ لا يَسلَمْ. 3
كسى كه با رفيق بد همنشين شود، سالم نمىماند [و سرانجام به ناپاكى آلوده مىشود].