99خانواده را انتخاب كرد، زيرا خداوند فرمود: «إِنَّ اللّٰهَ اصْطَفىٰ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْرٰاهِيمَ وَ آلَ عِمْرٰانَ عَلَى الْعٰالَمِينَ» ¹ و از شهرها چهار بلد و فرمود: «وَ التِّينِ وَ الزَّيْتُونِ * وَ طُورِ سِينِينَ * وَ هٰذَا الْبَلَدِ الْأَمِينِ» ، تين مدينه، زيتون بيت‌المقدس، طور سينين كوفه و بلد امين مكّه است، و از زن‌ها چهار زن:

مريم، آسيه، خديجه و فاطمه عليها السلام و از حج چهار چيز را: ثجّ يعنى قربانى، عجّ يعنى ضجّه و نالۀ حاجيان به هنگام تلبيه، احرام و طواف را...» ²

و: زمزمۀ هستى

غور در بيكرانۀ آيات آسمانى نشان از حقيقتى ژرف و شگرف دارد. قرآن واقعيت را به گونه‌اى متفاوت معرفى مى‌كند. خداوند درخت را در حال سجده مى‌داند: «وَ النَّجْمُ وَ الشَّجَرُ يَسْجُدٰانِ» . ³ تمام عالم هستى يا تمامى پرندگان از نماز و تسبيح خود آگاهند: «كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلاٰتَهُ وَ تَسْبِيحَهُ». ⁴ سنگى كه از بالاى كوه فرو مى‌افتد به دليل خوف و خشيت الهى است: «وَ إِنَّ مِنْهٰا لَمٰا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ». ⁵ صداى رعدى كه از ابرها به گوش مى‌رسد، حمد و تسبيح است و خوف و خشيت آنها را نشان مى‌دهد: «وَ يُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ وَ الْمَلاٰئِكَةُ مِنْ خِيفَتِهِ» . ⁶ گذشته از تمامى موارد پيش گفته، يكى از واقعياتى كه قرآن آن را با تأكيد و عنايت بيان مى‌فرمايد، تسبيح تمامى هستى است:

«يُسَبِّحُ لِلّٰهِ مٰا فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ مٰا فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ...». ⁷ البته