90وجود آدمى را تكان مىدهد؛ زمان انتظار پايان يافته است و حاجى خود را روبه روى خدا احساس مىكند. اكنون زمان دلدادگى است، ميقات حسرت است و اميد؛ حسرت بر گذشته و اميد به آينده. در آنجا بايد قصد دگرگونى داشت، انسانى متحول شد، از خود انسانى جديد ساخت، از غفلتها و نسيانها كاست و بر عشقها، خلوصها و حضورها افزود.
با نيتى كه انسان در ميقات همراه با احرام مىبندد، پيمان تحول با خدا مىبندد. به بيان بهتر، عهد و پيمانى كه حج و عمرهگزار با پروردگار عالم در عالم الست بسته است، تجديد مىكند. نيت احرام، عقد با خدا و بريدن از ماسواست. به اين نكتۀ نورانى، امام سجاد عليه السلام اشاره مىكند:
«فَحِينَ عَقَدْتَ الْحَجَّ نَوَيْتَ أَنَّكَ قَدْ حَلَلْتَ كُلَّ عَقْدٍ لِغَيْرِ اللَّهِ؟ قَالَ: لاَ»؛
«پرسيد: وقتى نيت حج كردى آيا نيت كردى كه هر پيوندى با غير خدا را رها كنى؟ گفت: نه.»