31اما قرآن در كنار اين عوامل، عامل مهمتر و برترى را معرفى مىكند.
«وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرىٰ آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنٰا عَلَيْهِمْ بَرَكٰاتٍ مِنَ السَّمٰاءِ وَ الْأَرْضِ» ؛ 1«و اگر مردم شهرها و آبادىها ايمان آورده و پرهيزكار مىشدند بركات آسمان و زمين را بر روى آنان مىگشوديم.»
اگر جمعى تقوا و ايمان پيشه كنند، درهاى آسمان به اذن الهى جهت نزول بركات گشوده مىشوند و امكان ندارد آسمان درهاى خود را بگشايد و بركات نازل شود، اما فقر كاهش نيابد. اساساً فقر و غنا در زمين مربوط به آسمان است؛ بنابراين اگر ايمان و تقوا هويت جمعى پيدا كنند، از فقر كاسته شده، بر غنا افزوده مىشود. همچنين اگر فردى به سمت ايمان بيشترى برود، از ثمرات آن يعنى كاهش فقر و ازدياد مال بهرهمند خواهد شد. خداوند امكانات دنياى خود را در اختيار كسانى قرار مىدهد كه بيشتر به سمت او بروند، البته ممكن است در اختيار كفار هم قرار دهد، ولى تفاوت اين است كه كافر فقط در دنيا بهرهمند است، اما مؤمن نصيبى در دنيا دارد و از بهرههاى اخروى او هم محظوظ خواهد شد.
از مجموع احاديث پيش به دست مىآيد كه حج و عمره نافى فقر است و باعث كثرت مال و وسعت روزى را در پى دارد. اين امر آزمودنى است و هر كس مىتواند اين واقعيت را در مورد خود و هر كس كه به حج و عمره رفته به صورتى پيمايشى در نظر گيرد و نسبت به آن مطالعه كند. به هر تقدير، حج و عمره با فقر مالى و مادى سازگار نيست و اين حقيقتى آزمونپذير است.