146«ميان ركن و مقام، ملتزم است. هيچ دردمندى آنجا دعا نمى‌كند، مگر آنكه بهبود يابد.»

سلوك دو قسم است؛ سلوك بنده به سوى خدا و سلوك خدا به سوى بنده. اگر بنده به سمت خدا راهى از درون باز كند و سالك طريق حقيقت باشد خدا هم به سوى او گام برمى‌دارد. اگر بنده به سوى او يك گام بردارد، خداوند ده گام به سوى بنده برمى‌دارد. خداى سبحان به بندۀ سالك نظر مى‌كند و با يك نظر، بندۀ خويش را غرق در نور، بهجت و سرور مى‌نمايد. نگاه خدا به بنده، نعيم بهشتى را براى او به ارمغان مى‌آورد. «از مهم‌ترين عذاب‌هاى دوزخيان اين كه خداوند با آن‌ها سخن نمى‌گويد و به آن‌ها نگاه نمى‌كند.» ¹ و اساساً دوزخ چيزى جز سخن نگفتن و نگاه نكردن خدا نيست.

بنابراين، دعا نزد ملتزم باعث اجابت است هر چند با تأخير باشد. اگر آدمى مصلحت خويش را به خداى بسپارد و اجابت را به او وانهد، بهتر است؛ زيرا خالق انسان بهتر از انسان مصلحت انسان را مى‌داند و در يك كلام مى‌توان گفت كه اجابت خدا نگاه او به بنده است.