115«در حالى كه محرم هستى به آينه نگاه مكن ؛ زيرا اين نوعى زينت است و زن در حال احرام، سرمۀ سياه نكشد، كه آن هم زينت است». 1اين دو امر زينتاند و زينت بهرهگيرى از تشريفات و تجملات دنيوى است. از دنيا بايد رهيد و از آسمان دنيا بايد پريد و به آسمان ملكوت بايد سر كشيد و نور الهى را در افق جبروت بايد ديد. از سوى ديگر نگاه به آينه، نگاه به خود است و از خوديت بايد رست؛ از خود بايد فارغ شد، بودن خويش را بايد از ياد برد، خودبينى و خدابينى در يك دل نمىگنجد، قاصد خدا قلب خويش را براى ديدار دوست مهيا مىكند. نظر به آينه را تحريم كردند تا محرم قلب خويش را آينه كند و در آينۀ دل جمال يار را نظارهگر باشد. نمىخواهم كسى نزدم نشيند
3 - سايه و ذوب گناه
عبد اللّٰه بن مغيره از امام موسى كاظم عليه السلام دربارۀ سايه براى محرم پرسيد.
امام عليه السلام در پاسخ آن را حرام دانست. او گفت: من گرمايى هستم و گرما بر من طاقتفرساست. آيا راه چارهاى براى من وجود دارد؟ امام عليه السلام فرمود:
«أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ الشَّمْسَ تَغْرُبُ بِذُنُوبِ الْمُحْرِمِينَ» ؛
«آيا نمىدانى كه خورشيد، گناهان محرمين را پنهان مىكند». 2