155
يك - اختلاف نظر شيعه و اهل سنت، در معنى زمين و چيستى آن
اين اختلاف نظر، همان است كه جنگ و نزاع دينى يك فرقه از مسلمانان را عليه فرقۀ ديگر - كه هيچ كس، نمىتواند در درستى اسلام آنان، به هيچ وجه ترديد كند - برانگيخته است. اين مسئله به خودى خود، خيلى ساده است به گونهاى كه هرگاه به كودكى خردسال يا به بىسوادى ساده از هر نژاد و آئينى ارائه شود، به سرعت آن را مىفهمد و درستى و نادرستىاش را تشخيص مىدهد؛ چه رسد به خردمندان، فرهيختگان و وارستگان اهل درايت و بينش در مباحث دينى و اجتماعى.
از ديدگاه شيعه، مقصود از واژه «زمين» در اين حديث شريف، همان مفهوم لغوى آن است؛ يعنى همين زمين كه ما و هر انسان ديگرى، آن را درك مىكند و مىشناسد. به همين جهت، نزد شيعيان و مطابق آنچه از الفاظ و كلمات حديث فهميده مىشود، سجده كردن بر هر چيزى غير از زمين، صحيح نيست.
زمين از نظر اينان، همين «زمين» به استثناى مواد معدنى و هر چيزى كه از آن مىرويد، غير از مواد خوردنى و پوشيدنى است. چه اينكه مواد خوردنى و پوشيدنى و نيز مواد معدنى، در عنوان «زمين و خاك» قرار نمىگيرند؛ بنابراين، سجده كردن بر آنها، براى خداى متعال روا نيست. از همين رو در نظر شيعه، سجده كردن بر فرش و پارچه و لباس و نيز سجده كردن بر آهن و نقره و طلا و مس و معدنهاى ديگر و همچنين سجده كردن بر سنگهاى معدنى اعمّ از مرمر و گرانيت 1 و مانند آنها و بالاخره سجده كردن بردانهها و ميوهها و خوردنىهاى آدمى مثل حبوبات وگوشتهاكه اسم زمين بر آنها، اطلاق نمىشود و در مفهوم زمين جاى نمىگيرند،