138در سرزمينهاى دور، توسط راويان حديث دهان به دهان چرخيد؛ حائر به مركز گردهمايى عمومى بدل گرديد. بهگونهاى كه در مناسبتهاى معيّن، طبقات مختلف اجتماعى، اعمّ از متموّلين و ثروتمندان و فقيران و تهيدستان به طور مساوى و برابر در حائر، حضور پيدا مىكردند و هر فرد مسلمان، تا حدّ امكان از زيارت حائر، فروگزار نمىكرد. تا جايى كه مىتوان گفت زيارت حائر به صورت عادت در آمد و در مناسبتهاى زيارتى و حتى در غير آنها، انجام مىشد.
صدور اين قبيل روايات، اثر عميق و فراوانى در توجيه و تشويق مؤمنان، براى عزيمت به كربلا برجاى نهاد. به گونهاى كه زائران، غذاها و خوردنىهاى لذيذ و خوشمزه و حلوا و شيرينى و جز آنها را، همراه خود مىبردند. گويى، جهت گردش و تفريح و وقتگذرانى به حائر مىرفتند.
در اين راستا، نهى شديدى صادر گرديد و «ابوالمضا» از اهالى رقّه، از توابع دمشق، نقل كرد كه امام صادق(ع) به او فرمود:
آيا به زيارت قبر اباعبدالله الحسين(ع)، مىرويد؟ عرض كردم: آرى. پرسيد: آيا خوراكى مخصوص با خود، مىبريد؟ عرض كردم: آرى. فرمود: امّا اگر به زيارت قبر پدران و مادرانتان مىرفتيد، چنين نمىكرديد؛ عرض كردم: پس چه غذائى بخوريم؟ فرمود: نان و شير. 1مثل همين روايت است، حديثى كه به موجب آن، امام صادق(ع) فضل بن عمرو را با لحنى شديد، مورد خطاب قرار داد، در حالى كه به او مىفرمود:
زيارت كنيد، بهتر از ترك زيارت است و زيارت نكردن شما، بهتر از زيارت كردنتان است. فضل بن عمرو گفت: عرض كردم: كمرم را شكستيد. حضرت