117
شود، با جوابهاى حكومت سعودى و جريان امر، تأخير بيش از اين، مخالف مصالح عاليه و حيثيات ايران [بوده و] واجب است تلگرافاً امر فرماييد فوراً روابط قطع و حفظ منافع به دولت عراق واگذار شود منتظر جواب.
سفير ايران در عراق نيز مىنويسد:
نامۀ شمارۀ /77ح236/ مورّخ 1323/1/9 ... امّا عقيدۀ اينجانب اين است كه از نقطه نظر سياست داخلى و تأثير عميقى كه اين قضيّه در افكار شيعيان تمام عالم نموده و باعث تنفّر آنها شده است، اگر دولت تصميم در قطع رابطه بگيرد خوب است؛ زيرا تنها وسيلۀ جلوگيرى از مسافرين ايرانى در سال آينده به حجّ خواهد بود، در صورتى كه علماى بزرگ هم مادامى كه تأمين در امنيت حجاج و مرمت اين قضيه به دست نيايد، مسافرت به مكّه را حرام نمايند و الّا ممكن است نتيجۀ مطلوب به دست نيايد و باز مثل امسال اشخاص به قاچاق و از راههاى غير مجاز به حج رفته اسباب اشكال شود.سفير كبير
سرانجام بر اساس پيشنهاد كارشناسان و پس از ردّ و بدل شدن نامههاى دو كشور، در تابستان سال 1323ه . ش. روابط ايران و عربستان قطع، و مصر حفاظت منافع ايران در عربستان و لبنان نيز حفاظت منافع عربستان در ايران را به عهده گرفتند. واين وضعيت تا سال 1326ه . ش. ادامه يافت.