40 إِنَّمٰا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاٰةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكٰاةَ وَ هُمْ رٰاكِعُونَ ¹؛ «ولّى و صاحب اختيار شما، خدا و پيامبر اوست و آنانكه ايمان آورده و در حال ركوع زكات دادند.

در اين آيه، چند نكته شايان توجه است:

1 - به اتفاق مفسران كسى كه در حال ركوع زكات داد و انگشتر خود را به سائل بخشيد، كسى جز على بن ابى‌طالب عليه السلام نبود و اين آيه دربارۀ غير او نازل نشده است ².

2 - اين آيه منزلت امير مؤمنان عليه السلام را در جايگاه بلندى قرار داد كه براى غير او روا نيست و آن منزلت، همانا ولايت پس از خدا و رسول است. و كسى كه ولايتش در رديف ولايت خدا و رسول قرار مى‌گيرد، مى‌بايست از شايستگى، كمالات و فضايل والايى برخوردار باشد تا بتواند به جاى پيامبر صلى الله عليه و آله بنشيند و عهده‌دار ولايت الهى شود و على عليه السلام چنين بود؛ زيرا او به منزلۀ نفس نبى است كه قرآن كريم در آيۀ مباهله بدون تصريح به نام او فرموده است:

...وَ أَنْفُسَنٰا وَ أَنْفُسَكُمْ. ³ كه به اتفاق مفسران در واقعۀ