76مىشود و از خداوند توفيق مىطلبد:
1. تكفير (كسى را كافر دانستن) يك حكم شرعى است كه بايد معيارش از سوى خدا و رسول او تعيين گردد، همانگونه كه حلال و حرام و واجب بايد از سوى خدا باشد.
همچنين تكفير، و گفتار و رفتارى كه (در كتاب و سنّت) گاه كفر بر آن اطلاق شده به معنى «كفر اكبر» كه سبب خروج از دين اسلام مىشود، نيست. بنابراين - چون بايد حكم به كفر از سوى خدا و رسولش باشد - جايز نيست كسى را تكفير كنيم، مگر اين كه دليل روشنى از كتاب و سنّت بر كفر او گواهى دهد، و گمان و احتمال هرگز كافى نيست، زيرا احكام سنگينى بر اين حكم بار مىشود. هنگامى كه ما، در مورد حدود معتقديم طبق قاعده «الحدود تدرء بالشبهات» بايد بدون قطع و يقين اقدام نكنيم، مسلّماً مسألۀ «تكفير» به خاطر آثار مهمّى كه دارد از حدود مهمتر است و لذا پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم همگان را از تكفير كسى كه واقعاً كافر نيست، برحذر داشت و فرمود: هر كس به برادر مسلمانش بگويد: اى كافر! اگر راست بگويد، طرف مقابل گرفتار عذاب الهى مىشود واگر دروغ بگويد به خودش باز مىگردد.
گاه در كتاب و سنّت تعبيرى ديده مىشود كه فلان سخن يا عمل يا اعتقاد موجب كفر است، در حالى كه موانعى وجود دارد كه جلو اين حكم را مىگيرد، و اين مانند