55عمل را شرك مىدانند. اگر به كتب ادعيۀ شيعه توجه شود، طرف دعا همواره خداست و پيامبر و اهلبيت عليهم السلام شفيع و وسيلهاند. به تعبير سيد محمد رشيد رضا در تفسير «المنار»، شيعه مانند ميهمانى است كه بعضى از نيازهايش را مستقيماً از صاحب خانه مىخواهد و بعضى را توسط اهلبيت و دوستان صاحب خانه كه توسط او براى خدمت به ميهمانان گمارده شدهاند، مىخواهد و همه را از الطاف صاحبخانه مىداند.
اگر اين كار شرك است، لابد شما پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله را نيز مشرك مىدانيد كه بر اساس روايت صحيح نزد خودتان از ترمذى، حاكم و ابن ماجه به فرد نابينايى، نحوۀ توسّل را ياد دادند كه در دعاى خود بگويد:
«پروردگارا، من به وسيلۀ پيغمبرت كه پيامبر رحمت است به سوى تو روى مىآورم و حاجت خود را از تو مىخواهم، يا محمد من به وسيلۀ تو به درگاه پروردگارم روى مىآورم كه حاجتم را برآورده سازد. پروردگارا شفاعتش را در حق من بپذير.» 1مگر دعاى توسلى كه در مكه و عرفات از شيعه شنيدهايد غير از اين است كه در تمام قسمتهاى آن، اين چنين پيامبر يا اهلبيت را شفيع و وسيله قرار مىدهند: