66 در اين خصوص جابر بن عبدالله انصارى گويد «نزد پيامبر(ص) نشسته بوديم كه على(ع) آمد. پيامبر(ص) فرمود قسم به كسى كه جانم در دست قدرت اوست، اين على و شيعيان او در قيامت رستگاراناند، آنگاه اين آيه نازل شد كه (B إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّٰالِحٰاتِ أُولٰئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ ) . از آن روز اصحاب رسول خدا(ص) هرگاه كه على (ع)را مىديدند مىگفتند «جاء خير البريه» يعنى به تحقيق كه خير البريه آمد. 1اضافه مىشود كه روايات مربوط به آيۀ خير البريه و انطباق آن با على(ع) و شيعيان وى، از طرف بسيارى از صحابه از جمله ابن عباس، حذيفه و عايشه نقل شده و از بررسى اين روايات روشن مىگردد كه على(ع) در بين معاصران خود بهترين خلق خداوند (بعد از رسول خدا(ص) ) بوده و كسى از جهت فضيلت، تقوى و... به
پاى او نرسيد و ديگر آنكه تعبير «شيعه» به عنوان پيروان على(ع)، تعبيرى است كه نخستين بار از ناحيۀ رسول خدا(ص) وضع گرديد و به تدريج اين تعبير براى پيروان على(ع) به صورت اسم خاص مورد استفاده قرار گرفت.