101تشيّع بنامد.
حضرت حكيمه(س) اوّلين تشنهاى بود كه نخستين جوشش آب حيات را به زيارت نشست و روزگار رهايى را با رؤيت هلال انتظار روايت كرد او با ديدن فلق نور، فرجام حسرت را با حديث حيرتش بشارت داد.
شگفتا! چه توفيق بزرگ و چه قابليّت عظيمى داشت اين بانو؟! قابليّتى كه توانست او را قابلۀ نور ناب و آخرين آفتاب گرداند و آغوشش را اوّلين مهد حضرت مهدى(عج) كند.
در مدح و منزلت اين بانوى بزرگ، سخن زياد و حرف بسيار نوشتهاند كه ما تنها به يك نوشته بسنده مىكنيم،مىنويسند:
«عظمت، منزلت، قدر و جلالت او چون آفتاب در وسط روز روشن است و نياز به بيان ندارد، درك خدمت چهار امام كرده و در ميان دختران حضرت جواد(ع) به علم و فضل فراوان ممتاز گشته، مربّى عليا مخدره، نرگس خاتون بود و بعد از امام عسكرى منصب سفارت را داشته از طرف امام عصر(عج)(سفير سحر بود) و عرايض مردم را به آن حضرت مىرسانيد و توقيعات شريفه را از ناحيۀ مقدّسه مىگرفته و به مردم مىرسانيده و مفتخر به قابله شدن براى امام زمان شرافتى بزرگ مىباشد كه محرم اين سرّ مكتوم گرديد و او اوّل كسى بود كه امام زمان را بوسيد. درود و سلام بر او باد. 1