132بازدارنده باشد. در غير اين صورت، عبادت زبانى كه تنها لقلقه زبان آدمى است، نمىتواند آدمى را از زشتىها باز دارد. پيامبر گرامى اسلام به نماز اهميت فراوان مىداد. با شادابى و نشاط بسيار، براى برگزارى نماز آماده مىشد و نماز تا عمق جان او مىنشست، به گونهاى كه گفتهاند پيامبر در حال نماز بود و آواى گريستن او همچون آواى جوشيدن ديگ بود. ايشان نماز خواندن را چنان سازنده مىدانست كه با اشتياق تمام، وقت نماز را انتظار مىكشيد و آن را با آداب كامل بجا مىآورد. ايشان در سفارشى زيبا به على عليه السلام براى آموزش پيروانشان اينگونه سخن مىگويد:
يا على آفة العبادة الفترة . 1
اى على! آفت عبادت، سستى است.
سلام
سلام، بهترين هديهاى است كه با كمترين هزينه و بيشترين فايده به همديگر مىبخشيم. سلام،