121
ز
زهد و پارسايى
زهد به معناى غايب شدن از بين مردم و پناه بردن به غار و بيابان نيست. زهد به معناى تسبيح به دست گرفتن و به طور كلى امور دنيا را وانهادن نيست.
زهد به معناى بىخبرى انسان از عالم سياست و ناآگاهى از آنچه در پيرامونش مىگذرد، نيست. زهد به معناى گوشهگيرى و گره گشايى نكردن از امور فردى و اجتماعى ديگران نيست. اينها همه تفسيرهاى نادرست از زهد و پارسايى است. در اسلام، زاهد به كسى گفته مىشود كه از دنياگرايى شديد و محور قرار دادن امور مادى پرهيز مىكند و اگر هم اندوختهاى دارد، بر اساس چارچوبى كه دين آن را تعيين كرده است، هزينه مىكند و به ديگران نيز يارى مىرساند. حقيقت زهد و پارسايى را بايد در سيره رفتارى و كلام نورانى معصومين عليهم السلام جستوجو كرد؛ زاهدانى حقيقى كه پارسايان شب