92خشيت خداوند بدانجا پناه آوردهاند و خواهان پوشيده ماندن عيبهايشان مىشوند و در حالى كه توبه كردهاند و به درگاه خداوند متعال روى آوردهاند، دست توسل به حضرت زينب (عليها السلام) مىزنند و با واسطه قرار دادن آن بانوى گرامى، حوائج خود را از بارى متعال طلب مىكنند و از حضرتش مىخواهند كه گناهان آنها را ببخشد و عيبهايشان را بپوشاند و حوائجشان را برآورده سازد.
اين وظيفۀ همۀ مسلمانان است كه براى خشنودى خداوند، عظمت جايگاه و بارگاه رسول خدا و در رتبه بعدى، عظمت بارگاههاى اهل بيت مطهرش را حفظ كنند و مناسك و آداب آنها را گرامى دارند؛ چرا كه گرامى داشت مناسك و آداب الهى است و عملى است مطابق فرمودۀ قرآن كريم:
وَمَن يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِ ؛ 1
«و هر كس شعائر (دين) خدا را بزرگ و محترم دارد، اين از صفت دلهاى باتقوا است.»
احساس مسؤوليت مؤمنان نسبت به آن بارگاه باشكوه
برخى از مؤمنين در تعظيم و زندهنگهداشتن شعائر الهى، با ساختن و آباد كردن محلهاى عبادت، بارگاهها و مدارس، توفيقات خوبى دارند كه بايد حمد و سپاس آن را بجاى آورند.