39به عيادتش آمده بودند، ايراد شده است.
متنى كه نشانگر روايت اين خطبه از جانب حضرت زينب(عليها السلام) باشد، به دست نيامده است اما مىتوانيم بگوييم كه وقتى زينب(عليها السلام) خطبۀ اول و عمومى مادرش را از مسجد روايت مىكند، يقيناً خطبۀ دوم را كه در منزلش ايراد شده است روايت خواهد كرد؛ البته باز تأكيد مىشود كه سندى كه بيانگر روايت خطبۀ دوم از جانب حضرت زينب(عليها السلام) باشد، در دست نيست.
شيخ ابوالفضل احمد بن ابى طاهر بن ابى طيفور خراسانى بغدادى (م 280 ه- ق) اين خطبه را نيز در «بلاغات النساء» به نقل از تابعى عطيۀ عوفى كوفى، از اصحاب صحابى جليل، جابر بن عبدالله انصارى، اين چنين نقل مىكند:
هنگامى كه حضرت زهرا(عليها السلام) در بستر بيمارى افتاد كه همان بيمارى منجر به شهادتش گرديد، گروهى از زنان براى عيادت او به منزلش رفتند. از حضرتش پرسيدند: اى دختر رسول خدا! چگونهاى؟ با بيمارى چه مىكنى؟ فرمودند:
أصبحت والله عائفة لدنياكم، قالية لرجالكم! لفظتُهُم بعد أن عجمتُهم، وشَنأتُهم بعد أن سبرتُهم (خبرتُهم)؛ فقُبحا لفلول الحدّ وخَوَرِ القنا وخطَل الرأي (بعد الجِدّ) «و لبئس ما قدمت لهم أنفسهم ان سخط الله عليهم و في العذاب هم خالدون» 1لا جَرَم