185 شُرْبِ الْخَمْرِ تَحْصِيناً لِلْعَقْلِ وَ مُجَانَبَةَ السَّرِقَةِ إِيجَاباً لِلْعِفَّةِ وَ تَرْكَ الزِّنَى تَحْصِيناً لِلنَّسَبِ وَ تَرْكَ اللِّوَاطِ تَكْثِيراً لِلنَّسْلِ وَ الشَّهَادَاتِ اسْتِظْهَاراً عَلَى الْمُجَاحَدَاتِ وَ تَرْكَ الْكَذِبِ تَشْرِيفاً لِلصِّدْقِ وَ السَّلامَ أَمَاناً مِنَ الْمَخَاوِفِ وَ الأَمَانَةَ نِظَاماً لِلأُمَّةِ وَ الطَّاعَةَ تَعْظِيماً لِلإِمَامَةِ»؛ ¹

«خداوند براى پاكسازى از شرك ايمان را رقم زد، و براى وارستن از كبر، نماز را؛ براى رويش روزى، زكات را؛ و براى آزمايش اخلاص مردمان، روزه را؛ براى تقويت دين، حج را؛ براى عزت اسلام، جهاد را؛ براى مصلحت توده‌هاى نا آگاه، امر به معروف را؛ براى مهار سبك مغزان، نهى از منكر را؛ براى رشد نسل، صله رحم را؛ براى پاسدارى خون‌ها، قصاص را؛ براى بزرگداشت محرمات الهى، اجراى حدود كيفرى را؛ براى حفظ خرد، ترك مى‌گسارى را؛ به پاس تأكيدى بر عفت، پرهيز از دزدى را؛ براى نگاهبانى تبار، ترك زنا را؛ براى فزونى نسل، ترك لواط را؛ براى وجود تكيه‌گاهى بر موارد انكار، شهادت را؛ براى احترام به شرافت صداقت، ترك دروغ را؛ براى امنيت از بيم‌ها، سلام را؛ براى سازمان يافتن امت، امامت را؛ و سرانجام براى بزرگداشت مقام امامت، فرمانبرى را واجب ساخته است.»

حضرت زينب(عليها السلام) روايت زير را - كه بسيار به حكمت منقول از امام على(ع) نزديك است - به نقل از خطبۀ حضرت زهرا(عليها السلام) نقل كرده است كه به جهت اهميت و علوّ مضامين آن، در كتب متعددى به عنوان يك روايت مستقل نقل شده است: