183اجتماعى قابل تحليل و بررسى است و محتواى مضامين بلندى است. همانگونه كه در فصلهاى پيشين كتاب اشاره رفت، ائمۀ هدى(عليهم السلام) فرزندان خود را به حفظ و نقل اين خطبه تشويق مىكردند. بنابراين به فضل وعنايت اهلبيت و سادات بنىالزهرا(عليها السلام) اين خطبه، از نسلى به نسل ديگر منتقل شده و در كتب علماى شيعى نيز ثبت و ضبط و دهها شرح بر آن نگاشته شده است.
مرحوم شرفالدين در كتابش مىنويسد: اين خطبه با سه سند روايت شده است:
1 - از طريق حضرت زينب كبرى(عليها السلام).
2 - از طريق امام محمد باقر(ع).
3 - از طريق عبدالله بن حسن بن حسن.
كه همگى، آن را از حضرت زهرا(عليها السلام) نقل كردهاند. 1
شيخ صدوق خطبه را اين چنين نقل مىكند:
«وَ رُوِيَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مِهْرَانَ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ جَابِرٍ عَنْ زَيْنَبَ بِنْتِ عَلِيٍّ (ع) قَالَتْ: قَالَتْ فَاطِمَةُ (عليها السلام):...». 2
طبرى شيعى در كتاب خود دلائل الإمامه نيز خطبۀ حضرت زهرا(عليها السلام) را با سلسلۀ روات آن نقل مىكند كه در ميان روات، نام حضرت زينب(عليها السلام) به چشم مىخورد: