147و نشيبهاى روزگار و تلخىهاى دوران است. قرآن كريم در آيات متعددى به صابران بشارت داده 1 و پاداش فراوان آن را يادآورى نموده است. زينب(عليها السلام) از اين جهت در اوج كمال قرار دارد. در زيارتنامه آن حضرت مىخوانيم: « لقَدْ عَجبَتْ مِن صبرِكِ ملائكةُ السَّماءِ ؛ ملائكۀ آسمان از صبر تو به شگفت آمدند.» مخصوصاً در ماجراى كربلا آن چنان صبر و رضا و تسليم از خود نشان داد، كه صبر از روى او خجل است.
در مجلس ابن زياد؛ آن گاه كه آن ملعون با نيش زبانش نمك به زخم زينب مىپاشد و براى آزردن او مىگويد: « كيف رأيت صنع الله بأخيك وأهل بيتك ؛ 2 كار خدا را با برادر و خانوادهات چگونه يافتى؟» او در واقع با تعريض مىخواهد بگويد كه ديدى خدا چه بلايى به سرتان آورد؟ زينب(عليها السلام) در پاسخ درنگ نمىكند، با آرامشى كه از صبر و رضاى قلبى او حكايت داشت فرمود:« ما رأيت الاّ جميلا ؛ 3جز زيبايى نديدم.» ابن زياد از پاسخ يك زن اسير در شگفت مىماند، و از اين همه صبر و استقامت و تسليم او در مقابل مصيبتها متعجب مىشود و قدرت محاجه را از دست مىدهد.
اى زينبى كه محنت عالم كشيدهاى
غير از بلا و درد به عالم چه ديدهاى؟