126مى‌شود و موجب برترى برخى از پيامبران بر پيامبران ديگر مى‌گردد؛ تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَي بَعْضٍ ؛ ¹ برخى از آن پيامبران را بر برخى ديگر برترى بخشيديم».

بنا بر آن چه گفته شد، علم و عصمت موهبتى امامان، به جهت مسؤوليتى است كه براى هدايت جامعه بر عهدۀ آنان گذاشته شده است و اين يك اصل عمومى و يك سنت الهى است نه تبعيض. رسيدن به مقام امامت، همراه با دارا شدن برخى‌مقامات ويژۀ معنوى است.

اين نشانه همان علم موهبتى ويژه است كه در زمان تصدى امامت، ظهور بيشترى پيدا مى‌كند.

اما دست‌رسى به مقام عصمت و راه‌يابى به مقامات علمى و معنوى، اختصاص به پيامبران و امامان ندارد؛ بلكه براى همگان ميسر است. چنان كه حضرت زينب (عليها السلام) تا مرز عصمت پيش رفت و حضرت عباس(ع) به مقامات عالى معنوى دست يافت و برخى از علما و اوليا به مرز «تالى تلو معصوم» (نزديك به مرز عصمت) رسيده‌اند. ²

القاب حضرت زينب(عليها السلام)

1 - عالمه / عالمۀ غير معلّمه؛

2 - فهيمه / فهيمۀ غير مفهّمه؛

3 - كعبة الرزايا (قبلۀ رنج‌ها)؛